Man met een missie
In het wedstrijdverslag van FC Ekeren tegen onze U14-ploeg zouden we het kunnen hebben over héél veel dingen. Over het ontbreken van de T1 (had die man een missie ergens in Duitsland?). Over een kantine met jetons. Over gesprekken in de auto tijdens de rit richting Ekeren. Over het vroege voetbaluur op zaterdagochtend. Over 6 goals en een fatbike. Over het ontbreken van de vaste keeper. Over nog meer geblesseerden of afwezigen. Over Gini of Bitter Lemon. Over U13-speler Dylano die mee op het wedstrijdblad staat en waar je minstens 3x voorbij moet. Over de zoektocht naar keepershandschoenen. Over een scoreloze 0-0 na 20 minuten. Over Daan die zijn favoriete positie op het veld niet kan zeggen. Over Ousmane die de lat raakt en Mats die de 0-1 kan scoren en we dus zo de rust ingaan. Over een hoekschop van Gus die door Prithik knap wordt binnengekopt voor 0-2. Over rommelig voetbal. Over Lander en Matthias die achteraan soms met vuur speelden maar het toch telkens weer konden oplossen. Over te veel in de trechter lopen. Over Prithik die soms meer danst dan voetbal. Over te weinig het veld open en breed houden. Over gelegenheidskeeper Litse die uitpakt met heel wat cruciale reddingen. Over vele gemiste kansen van de thuisploeg. Over een fout van net buiten de zestien die door de scheids goed werd gezien. Over de daaropvolgende vrije trap van Matthias die in de rebound door Mats wordt binnengetikt. Over de 0-3-eindstand.
Maar we kunnen het natuurlijk ook hebben over de man van de match: de scheidsrechter. Die man had vermoedelijk dé missie van de dag. Wie zaterdag naar FC Ekeren – KSV Wildert was afgezakt in de hoop goed voetbal te zien, kwam ietwat bedrogen uit, maar ze zagen wel een masterclass scheidsrechteren.
Dat Wildert met 0-3 won? Natuurlijk, dat staat ergens in de statistieken. Maar eerlijk gezegd deed de uitslag er nauwelijks toe. De echte winnaar van de vroege voormiddag fungeerde vanuit de middencirkel, maar stond zowat overal op het veld, had precies met voorbedachten rade al een fluitje op zak en was voorzien van korte broek en loopschoenen. Dat de invallersarbiter geen munt bij zich had om te tossen, loste hij subtiel op met een schaar-steen-papier-spelletje tussen de twee kapiteins om het wedstrijdbegin te bepalen.
Vanaf minuut één was het duidelijk: hier liep iemand rond die zijn vak verstond. Waar andere scheidsrechters soms nog twijfelen of ze moeten fluiten, had deze man de situatie al beoordeeld, de juiste beslissing genomen én mentaal waarschijnlijk al drie stappen vooruitgedacht. Een sliding? Correct beoordeeld. Een stevig duel? Perfect ingeschat. Een speler die nét iets te enthousiast protesteerde? Met één blik was de zaak gesloten. De VAR? Niet nodig. Sterker nog: als er vandaag een VAR in het stadion aanwezig was geweest, had die waarschijnlijk gewoon zijn materiaal ingepakt en naar huis gereden. Ook de communicatie was van buitenaards niveau. Geen ellenlange discussies, geen wilde armgebaren, geen theater. Een rustig woordje hier, een subtiele handbeweging daar en plots stonden 22 spelers weer netjes op hun plaats. Zelfs de spelers van FC Ekeren en KSV Wildert leken op sommige momenten vooral onder de indruk. Ze kwamen voor een voetbalwedstrijd, maar kregen er gratis een cursus wedstrijdleiding bovenop.
En dan waren er natuurlijk de beslissingen. Wat een beslissingen.
Sommige beslissingen waren zó correct dat je bijna begon te vermoeden dat de scheidsrechter over een ingebouwde slowmotionfunctie beschikte. Alsof hij de actie eerst in 4K bekeek, daarna vanuit drie camerastandpunten analyseerde en vervolgens doodleuk zijn oordeel velde.
De drie doelpunten van Wildert waren uiteraard mooi meegenomen. De bezoekers speelden efficiënt en trokken uiteindelijk met een overtuigende 0-3 huiswaarts. Maar laten we eerlijk zijn: drie doelpunten maken is één ding. Een volledige wedstrijd leiden zonder ook maar één seconde de controle te verliezen, dát is pas topsport. En dat na zelf een wedstrijd te hebben gespeeld de avond voordien én die derde helft ook nog eens gewonnen te hebben.
Na het laatste fluitsignaal konden de supporters dan ook met een gerust hart naar huis. Na vorige week ontdekten ze dat er toch ook nog topscheidsrechters bestaan.
De vaste verslaggever had deze week, geheel onverwacht, andere verplichtingen. Daarom werd het tweede deel van dit verslag geschreven door nobele onbekende A.I. De foto werd genomen door zijn collega Ch.G.pt.
