De U14 trok op 10 oktober richting Stabroek om er te gaan spelen in de schaduw van De Neus. Bij het toekomen aan de accommodatie worden we meteen met de neus op de feiten gedrukt. De bal lijkt erg klein vandaag, maar gaat eigenlijk gewoon half op in het lange gras. Wie onze coach al een beetje kent, weet dat hij ‘het lange gras’ een hele wedstrijd onder ieders neus zal wrijven en er zijn neus voor ophaalt.
Onze afgevaardigde kan 14 spelers op het wedstrijdblad zetten. Joppe, Warre en Twan zijn afwezig, maar Joppe DC keert terug uit blessure en U13-speler Wout komt ons team ook nog versterken. Litse neemt opnieuw plaats onder de lat, bij afwezigheid van onze vaste keeper. Achteraan posteert de coach Matthias en Alexander, op de backs bijgestaan door Joppe en Lars. Hierdoor schuift Lander een rijtje hoger en start hij samen met Ousmane en Mats op het middenveld. Prithik en Gus moeten voor het gevaar zorgen vanop de flanken en Daan wordt in de punt geplaatst. Noah, Stef en Wout bekijken het eerst vanop de bank.
De eerste kans is voor Gus, maar zijn poging gaat voorlangs. We spelen vooral op de helft van Nieuw Stabroek, maar onze neus voor doelpunten lijken we vandaag niet bij te hebben. Gelukkig vallen we dan toch met de neus in de boter, wanneer de thuisdoelman flatert op een poging van Lander. Zo staat de 0-1 toch op het bord. Na een hoekschop van Gus kan Mats de bal gekruist richting de paal koppen. De bal lijkt binnen te gaan, maar Daan zit er met zijn neus bovenop en wil Mats schijnbaar bij de neus nemen. Hij haalt de bal terug uit doel (ofzoiets?) en Mats trapt ‘m dan nog maar eens binnen: 0-2 na 20 minuten.
In deel twee van de wedstrijd laat Litse meteen zien dat hij een neus heeft voor het keepen. Hij komt zeer gepast uit na een te korte terugspeelbal van Alexander. Hij maait als het ware het gras voor de voeten van de spits weg. Aan de overkant gaan enkele voorzetten vanop beide flanken aan veel spelers hun neus voorbij. Na veel rommelvoetbal (wat wil je op zo’n grasmat) valt toch de 1-2, die ons ook een beetje terug wakker schudt. Het natuurgebied met enkele witte lijnen blijft voor de nodige frustratie zorgen, want echt voetballen is niet mogelijk op deze weide. Joppe steekt zijn neus dan in de Stabroekse zaken, verovert de bal, levert in bij Mats die breed legt voor Lander. Zijn hoge plaatsbal gaat over de keeper binnen en zo gaan we rusten met 1-3 op het bord.
Het gras is altijd groener aan de overkant, maar na de kantwissel blijkt dat de grasmaaier ook aan die kant een snipperdag had genomen. Even wordt nog geopperd om onze voorzitter te bellen om tijdens de pauze even te komen maaien, maar hij wil vast geen grassprietje verkeerd laten staan dus laten we dat plan maar aan onze neus voorbij gaan.
Er komen nu af en toe ook kansen voor de thuisploeg met een schot voorlangs en een vrije trap die net overgaat. Maar ook aan onze kant geraken we soms door de jungle van het hoge gras. Mats treft de lat en een tweede poging wordt geblokt, een voorzet van Gus wordt niet binnengetikt (terwijl de coach denkt dat zijn zus op krukken wél op tijd was geweest…). Een lage voorzet van Gus vanop links wordt door Mats mooi verlengd richting verste pin - sowieso de bedoeling, al twijfelt de coach hieraan.
In het laatste deel van de match komen we nog te weten dat onze keeper goed opgewarmd is (dankjewel, afgevaardigde), dat we blij mogen zijn dat onze trainer gewoon aanwezig is vandaag, dat een vierde optie in de whatsapp niet is genoteerd en… dat we misschien wel naar het ‘Belgisch Kampioenschap hoog gras’ staan te kijken. Ondanks die groene hindernisbaan creëren onze jongens toch nog enkele kansjes. Prithik trapt te zacht op de keeper, Daan treft het zijnet en Matthias kan zijn poging niet laag houden. Wanneer Matthias zich doorzet en de bal dan met Gus kan meegeven, kan die er nog 1-5 van maken met een lage schuiver met links naast de keeper.
Het gras groeit niet sneller door eraan te trekken, dus moeten we soms geduld hebben tot er opnieuw mooi voetbal wordt gespeeld door onze U14. In tussentijd nemen we wel weer drie punten mee naar Wildert en posteren we ons stevig in de bovenste regionen van het klassement! Of in de kleedkamer ‘Laat het gras maar groeien’ weerklonk, kon niet bevestigd worden aan onze redactie.
