De wedstrijd tegen de meisjes van Cappellen werd enkele weken geleden uitgesteld. Op de mistige donderdagavond net voor de herfstvakantie treffen we hen dan toch. Winst in deze wedstrijd zou betekenen dat we ‘periodekampioen’ zijn. Op één of andere manier is die gedachte misschien wel in de hoofden van onze spelers gekropen want tijdens de opwarming loopt het niet goed. ‘s Morgensvroeg kan je zeggen dat ze misschien nog niet goed wakker zijn, maar zo ‘s avonds om 19u30 kunnen we dat niet als reden gebruiken. Stilaan al in slaapmodus? Nood aan vakantie? Te mistig om goed te voetballen? Toch onder de indruk van de tegenspeelsters? Wie zal het zeggen…
Waar er eerst nog geroepen wordt dat er niet altijd getrapt moet worden, verdwijnt de eerste poging van Gus toch al meteen in doel. Na één minuut kan hij met links van net buiten de backlijn in de korte hoek de 1-0 op het bord zetten. Dit is echter geen voorbode voor een monsterscore zoals afgelopen weekend in Meerle. De meisjes laten zich niet doen en voetballen na 10 minuten een grote kans bij elkaar, maar de spits trapt over. Ietwat tegen het spelbeeld in, na een corner voor Cappellen, stuurt Mats Gus weg. Hij kan op snelheid voorbij de keeper rennen en de 2-0 binnenlopen. “Een tegenaanval uit het boekske” wordt aan de kant gezegd. We noteren nog twee kansjes in dit eerste deel: een voorzet van Noah wordt net voor de neus van Joppe weggeplukt en een schot van Litse gaat naast.
In het tweede deel creëren we een paar kleine kansjes, maar we voetballen te weinig. De bal gaat te weinig van voet naar voet om de dames uit verband te spelen. Lange ballen richting Gus (“Gaan, Gus!”) moeten dan de oplossing bieden, maar dat kan eigenlijk niet de bedoeling zijn. Enkele halve pogingen van de spits gaan naast of op de keeper. Het moet gezegd: Cappellen is steviger, wint meer duels en op snelheid zijn ze zeker niet te onderschatten. Misschien is het belangrijkste dat we dit kwart leren dat vader M.O. wel een fan is van vrouwen. Of van vrouwenvoetbal. Ik wil het even kwijt zijn.
In het derde deel zien we misschien wel waar het aan ligt vandaag. Zijn we niet gewoon te lief voor de meisjes van Cappellen? In plaats van kansen te creëren op het veld zien enkele jongens misschien wel kansen om een liefje aan de haak te slaan? Wanneer Daan alleen op de doelvrouw kan afgaan, blijft hij maar lopen (in plaats van rustig naast de keeper te trappen) tot hij -letterlijk- op de keeper loopt en valt. Dit viel wel even heel hard op, toch? Moeten we de poging van Matthias naast de goal en de trap van Gus tegen de paal ook in die categorie noteren of zijn we dan zaken aan het verzinnen?
Na de twee doelpunten in het openingskwartier zijn we nu al ruim drie kwartier heel vriendelijk geweest en daar gaan we toch mee ophouden, zo lijkt het althans bij de start van het laatste deel. Joppe trapt in de 61ste minuut een bal voorlangs, aan de overkant pakt zijn broer een schot om de aansluitingstreffer te vermijden. In minuut 69 wordt Gus gelanceerd wanneer hij links in de hoek duikt. Hij komt naar binnen in de zestien om uit te halen met rechts, maar zijn vaste bewaakster steekt haar been tussen die van Gus en haalt hem overduidelijk neer. Lander benut de penalty, maar moet ‘m nog eens overdoen omdat er iemand te vroeg in de zestien liep. Op exact dezelfde manier -dat is lef hebben- trapt Lander de bal opnieuw mooi in de bovenhoek: 3-0. Na een pass van Joppe kan Daan er met een goede knal 4-0 van maken. Ook Gus kan met een mooie pass Daan nog op weg zetten voor de 5-0-forfaitscore.
Opdracht volbracht én periodekampioen, want na deze inhaalwedstrijd staan onze U14-jongens alleen aan de leiding nadat de volledige heenronde is afgewerkt. Vanaf nu is het simpel: elke match winnen en dan zijn we kampioen, boys! Gaan we met die druk om kunnen? Kan de trainer die stress aan? Dat zullen we de komende weken ontdekken…
